Hesperian Health Guides
آموزش زبان اشاره به والدین اطفال ناشنوا
ویکی-سلامتی > کمک به اطفالی که ناشنوا هستند > فصل هشتم 8: آموزش استفاده از یک زبان اشاره > آموزش زبان اشاره به والدین اطفال ناشنوا
در اینجا یک داستان در مورد گروهی از مادران هندی با اطفال ناشنوای ساکن انگلستان آمده است که زبان اشارۀ انگلیسی را از معلمی ناشنوا یاد گرفتند. قبل از این که آنها زبان اشاره را یاد بگیرند، اطفال و والدین شان در قراری ارتباط مشکل داشتند زیرا درک یکدیگر بسیار دشوار بود. یادگیری زبان اشاره این را تغییر داد.
اشاره موانع زبانی را برطرف میکند
لیزا یک زن بریتانیایی است که ناشنوا به دنیا آمده است. پس از آن که مکتب تربیۀ معلم را تمام کرد، وظیفه گرفت تا به اطفال ناشنوا آموزش دهد.
بخشی از کار او کمک به مادران اطفال ناشنوا در یادگیری زبان اشاره بود. در میان گروههایی که لیزا تدریس میکرد، گروهی از زنان هندی بودند که انگلیسی صحبت نمیکردند. در ابتدا، مفاهمه با برقراری ارتباط لیزا و مادران هندی دشوار بود. لیزا از زبان اشارۀ انگلیسی استفاده کرد و معلم دیگری اشارات او را به زبان گفتاری انگلیسی ترجمه کرد. سپس زن دیگری انگلیسی گفتاری را به زبان پنجابی ترجمه کرد، زبانی که همه مادران هندی به آن صحبت میکردند.
گروه مادران ابتدا اشارات در مورد خانه را یاد گرفتند. آنها همچنان اشاراتی را در مورد چیزهایی یاد گرفتند که اطفال در صنف درسی میخواندند. این کار به مادران کمک کرد تا در خانه طفل شان را درک کنند و با او ارتباط برقرار کنند.
بعداً، مردی به گروه مادران لیزا پیوست که در حال یادگیری زبان اشاره بودند. سپس این مرد در گروهی برای مردان زبان اشاره را به پدران و برادران تدریس نمود. در هردو گروه والدین دارای اطفال ناشنوای بزرگتر، تجربیات خود را با والدین دارای اطفال ناشنوای کوچکتر به اشتراک گذاشتند. این کار به آنها اجازه داد تا از مهارتهای جدید زبان اشارۀ خود برای بحث در مورد موضوعاتی که برایشان بسیار مهم بود، استفاده کنند.
با دیدن کار و تدریس لیزا، والدین متوجه شدند که اطفال ناشنوا میتوانند معلم باشند، توانایی امرار معاش داشته باشند و مورد احترام دیگران باشند. بسیاری از خانوادههای موجود در آن جامعه در عین زمانی که یاد گرفتند چگونه با اطفال ناشنوای خود مفاهمه کرده و ارتباط برقرار کنند، در مورد افراد ناشنوا نیز آموختند.
نکاتی برای بزرگسالانی که زبان اشاره میآموزند
زبان اشاره بستگی زیادی به نحوۀ بیان چیزها با تمام بدن دارد. نحوۀ ایستادن شما و حالات چهرۀ شما به اندازۀ دستهای شما ارتباط برقرار کرده یا در مفاهمه سهم میگیرند.
| ببینید چگونه چهره و حرکات نسیمه در هنگام پرسیدن سوال "چی باید بکنیم؟" با زبان اشاره فرق میکند. | ||
 |
 |
 |
| چی | ما | کردن |
افراد ناشنوا نه تنها به دستهای فردی که با او مفاهمه میکنند نگاه میکنند، بلکه در عین زمان متوجۀ حرکات چهره اش میباشند، عیناً مانند افراد شنوا که در زمان گوش دادن به صورت یکدیگر نیز متوجه اند.
- چیزی را که میخواهید بگویید، نمایش دهید. نگران آن نباشید که ممکن است اشتباه نموده ویا احمق به نظر برسید.
- از هرچیز و همه چیزی که شما را در مفاهمه یا برقراری ارتباط کمک نماید، استفاده کنید: ژست ها، بیانات چهره، حدکات بدن، اشاره کردن با انگشت، زبان اشاره و املا نوشتن با انگشت (نوشتن با انگشت با استفاده از اشاراتی که برای هر حرف یاد گرفته اید). سعی کنید یک نظریه یا جملۀ ساده را بدون استفاده از هیچ یک از اشارات رسمی در میان بگذارید. فقط از ژستها، بیان چهره و باانگشت نشان دادن استفاده کنید. حتی زمانی که اشارۀ رسمی را بلد نیستید ویا فراموش کرده اید، بازهم میتوانید از این طریق با افراد ناشنواد ارتباط برقرار کنید.
- هر فرد زبان را به روشی متفاوت و با سرعت مختلف یاد میگیرد. تا حدی که میتوانید بیاموزید. در مورد چیزهایی که دیگران یاد گرفته اند یا نیاموخته اند نگران نباشید. هدف شما کمک به فرزندتان است نه رقابت با دیگران.
- برای یادگیری واقعی زبان اشاره، اغلب با افراد ناشنوا که از اشاره کار میگیرند، از آن استفاده کنید.
یادگیری زبان اشاره آسان نخواهد بود. اما به یاد داشته باشید، برای طفل شما مهم است که زبان مشترکی داشته باشید که شما بتوانید هرچه را میخواهید شریک سازید. به تمرین زبان اشاره ادامه دهید. اگر از آن استفاده نکنید، آن را فراموش خواهید کرد – درست مانند هر زبان دیگری که یاد میگیرید.