Hesperian Health Guides
برنامهریزی برای اقدام
ویکی-سلامتی > کمک به اطفالی که ناشنوا هستند > فصل چهاردهم 14: حمایت از والدین و مواظبت کنندگان > برنامهریزی برای اقدام
والدین با همکاری یکدیگر میتوانند برای حل بسیاری از مشکلات اقدام کنند. در اینجا چند مرحلۀ مفید برای رویدست گرفتن اقدامات آمده است::
- یک مشکلی را انتخاب کنید که اکثر افراد گروه احساس میکنند مهم است. اگرچه احتمالاً تغییرات زیادی لازم است اما اگر گروه شما در یک زمان روی یک مشکل کار کند ممکن است مؤثرتر باشد. در ابتدا مشکلی را انتخاب کنید که گروه شما شانس بهتری برای حل سریع آن دارد. سپس همانطور که اعضای گروه یاد میگیرند که چگونه باهم کار کنند، میتوانید روی مسائل پیچیدهتری کار کنید.
- تصمیم بگیرید که چگونه میخواهید مشکل را حل کنید. راههای زیادی را که سبب حل مشکل شده میتوانند فهرست کنید و سپس راههای را انتخاب کنید که به بهترین وجه از قوتها و منابع گروه شما در آن استفاده شده بتواند.
- یک پلان بسازید. اعضای گروه برای انجام کار باید کارهای مختلفی انجام دهند. سعی کنید تاریخ اتمام هرکار را تعیین کنید.
- وقتی با یکدیگر ملاقات میکنید در مورد چگونگی پیشرفت کار صحبت کنید. هرگاه مشکلاتی بروز نماید پلان خود را تعدیل کنید.
یک گروه با وجود منابع کم بازهم میتواند تفاوت ایجاد کند!
ما بر این باوریم که جامعه در ُکل – محله، روستا، شهر ویا ملت – مسئول حمایت از خانوادههای دارای اطفال معلول هستند. اما گاهی اوقات لازم است والدین با یکدیگر همکاری کنند تا جامعۀ بزرگتر را متوجه سازند که مسئولیت شان را ادا کنند. همانطور که داستان زیر در مورد گروهی از والدین مصمم در افریقای جنوبی نشان میدهد، وقتی مردم باهم همکاری کنند و منابع خود را کنار هم بگذارند میتوانند برای موانع غلبه کنند و درجایی که چیزی وجود نداشته، یک چیزی بسازند!
ساختن منابع – قدرت تصمیم
در یکی از شهرهای افریقای جنوبی اطفال دارای ناتوانیهای یادگیری به ندرت با اطفال دیگر بازی میکردند یا به مکتب میرفتند. بسیاری از والدین نمیتوانستند بیرون از خانه کار کنند زیرا مراکز محلی نگهداری از اطفال نمیخواستند اطفالشان را شامل سازند. این مراکز به والدینی که به آنها مراجعه مینمودند، میگفتند: "شما نمیتوانید به ما بگویید که چه کاری انجام دهیم"! و "ما هیچ امکاناتی برای آموزش این اطفال نداریم".
یک گروه از والدین – همه مادرانی که شغل نداشتند، بیشتر آنها تحصیلات رسمی نداشتند یا تحصیلات اندکی داشتند – باهم یکجا شدند و تصمیم گرفتند که باید کاری برای این اطفال و خانوادههایشان انجام دهند. آنها تصمیم گرفتند که 1یا 2نفر آنها از اطفال مواظبت کنند تا بقیه آزاد باشند و به جستجوی کار بگردند.
این مادران برنامۀ برای مواظبت از اطفال ترتیب دادند. یکی از آنها داوطلب آشپزی شد. یکی معلم شد. دیگران به جستجوی کاری برآمدند که بتوانند در خانه انجام دهند. والدینی که موفق به یافتن کار شدند شروع به کمک اندکی به کسانی کردند که از اطفال مواظبت مینمودند و به این مرکز رو به رشد مواظبت از اطفال کمک نمودند. یکی از والدینی که کار پیدا کرده بود شروع به خرید کتاب برای اطفال نمود.
یک کارکن اجتماعی در مورد این گروه شنید و آمد تا ببیند آنها چه کار میکنند. او توانست از حکومت محلی درخواست کند تا مقداری پول برای پرداخت به مادرانی که از اطفال نگهداری میکردند، بدهد.
فقط با منابعی که مادران داشتند – عزم یا تصمیم – توانستند یک مرکز مواظبت برای اطفال خود تأسیس کنند و همچنان توانستند درآمدی برای زندگی داشته باشند!