کار با یکدیگر برای کمک به موفقیت اطفال ناشنوا

ویکی-سلامتی > کمک به اطفالی که ناشنوا هستند > فصل دوازدهم 12: تعلیم و تربیه > کار با یکدیگر برای کمک به موفقیت اطفال ناشنوا

در این فصل:

 

در این فصل:

اطفال ناشنوا زمانی میتوانند موفق شوند که والدین، مکاتب و جوامع باهم کار کنند تا محیطی مثبت برای آنها ایجاد کنند. آموزش خوب برای این اطفال به چیزهای زیادی بستگی دارد، از جمله:

• یا اطفال یک زبان را میآموزند و از آن استفاده میکنند.
• آیا تدریس، مفاهمه و سهمگیری خانواده خوب است یاخیر.
• آیا جامعه فرصتهایی را برای موفقیت افراد ناشنوا ایجاد میکند یاخیر.

والدین، مکاتب و جوامع میتوانند با یکدیگر کار نمایند تا مطمئن شوند که آموزشهای حرفوی برای جوانان ناشنوا موجود است، شغلهایی برای افراد ناشنوا ارائه میشود و قرضهها یا کمکهای مالی برای مشاغل کوچک در دسترس است.

مکتب ابتدایی که من در آن درس میدهم یک صنف نجاری مشهور دارد که در آن یک مرد ناشنوا تدریس میکند.

بعضی از جوامع حتی از مشاغلی که کارگران ناشنوا یا افرادی را که به خوبی شنیده نمیتوانند، استخدام نمایند مالیات کمتری میگیرند ویا به آنها کمک مالی میدهند. سازمانهای اجتماعی طرحهای قرضۀ دورانی را ایجاد کرده اند که به صنعتگران ناشنوا کمک مالی میدهند تا تجهیزات و مواد اولیه را برای راه اندازی تجارتهای کوچک خود خریداری کنند. قرضهها کم کم بازپرداخت میشوند تا با پول جمع آوری شده بتوانند یک ناشنوای دیگر را کمک کنند تا تجارت خود را شروع کند.

گروه ما بزرگسالان ناشنوا مدیریت رستورانت ایستگاه راه آهن را به عهده دارند. من فکر میکنم که برای افراد شنوا خوب است که مفاهمه با ما را بیاموزند، در غیر آن برایشان غذا نیست!

یک جوان ناشنوا ممکن است نظر به توانائی و علاقۀ خودش و با درنظرداشت منابع محلی، بازار، فرصت های آموزشی و سایر فکتورها تصمیم گرفته بتواند که چه چیزی را میخواهد بیاموزد.

چند تن از دوستان ناشنوای من که علوم دینی خوانده اند، حالا در اماکن دینی کار میکنند و از زبان اشاره برای مفاهمه استفاده میکنند.

رنگمالها موفق میشوند

شبکۀ از مردان ناشنوا در جنوب هند یک تجارت رنگمالی خانهها را راه اندازی نمودند. مردم ترجیح میدادند از آنها بخواهند تا خانههای شان را رنگ کنند زیرا آنها این کار را سریعتر از سایر رنگمالها انجام میدادند. بابو، که رهبر آنها بود در مذاکره مهارت داشت و فعالانه پیگیر تجارت جدید بود. هرقدر که اعمار خانههای جدید ویا بازسازی خانهها افزایش مییافت، مردم بیشتر و بیشتر درمییافتند که گروه مردان ناشنوا در کار خود ماهر هستند و تقاضا برای آنها بسیار زیاد بود

.

هرچند این کتاب در مورد اهمیت کمک به اطفال ناشنوا تاحد امکان از سنین کمتر است، تلاش برای کمک به بزرگسالان ناشنوا نیز مهم است. جوامع ما زمانی قویترین خواهند بود که به همۀ ما توجه داشته باشند.

اسم من تسوگو است و من در منگولیا زندگی میکنم. این قصۀ من است.

ما خواستیم که او دوستانی پیدا کند، خواندن و نوشتن یاد بگیرد و احتمالاً کار و تجارتی بیاموزد تا بتواند زندگی بهتری داشته باشد.

تسوگو چوپان خوبی بود اما بسیار منزوی بود. ما نمیخواهیم که دنیای او اینقدر محدود باشد.

یچگاه برای آموختن بسیار دیر نیست
تسوگو بعد از یک بیماری شدید در 3 سالگی شنوایی خود را از دست داد. وقتی بزرگتر شد، در خانه ماند و خواهران و برادرانش به مکتب رفتند. خانوادۀ تسوگو از چند اشارۀ خانگی برای برقراری ارتباط یا مفاهمه با او استفاده میکردند اما او بیشتر وقت خود را به تنهایی سپری میکرد و از اسپ ها، گوسفندها و بزهای خانواده مراقبت مینمود.

یک روز والدینش در مورد صنف جدیدی آگاهی پیدا کردند که توسط یک گروه اجتماعی برای بزرگسالان ناشنوا که هیچگاه مکتب نرفته بودند، راه اندازی شده بود.

بعد از 2تلاش سخت برای آموزش، تسوگو بالآخره توانست به راحتی با همصنفیهای خود ارتباط برقرار کرده یا مفاهمه نماید و بتواند بخواند، بنویسد و حساب کند.

تسوگو تصمیم گرفت که مانند برخی از دوستانش با استفاده از همان برنامۀ آموزشی که آنها رفته بودند، یک حرفۀ تجارتی را بیاموزد. او در یک مکتب تعلیمات حرفوی قبول شد تا بیاموزد که چگونه یک نجار ماهر شود.

با یک کار خوب من توانستم در مورد ازدواج و تشکیل خانواده فکر کنم.

و دختر کوچک ما کنجکاوی، تلاش و ارادۀ پدرش را دارد!

This page was updated:۱۴ Dec ۲۰۲۵